Tatoeage
Het was groot nieuws op internetfora en nieuwssites. Yolanthe Sneyder-Cabau (presentatrice) en Wesley Sneyder (voetballer) zetten beide dezelfde tatoeage op hun lichaam. "Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen" (Ps. 23). Nu zou ik over de levenskeuzes, de presentatie en achtergrond van deze jongerenidolen van alles kunnen vragen en opmerken. Zeker in het licht van de tien geboden. Wat mij op dit moment raakt is die tatoeage. Hoe komen mensen er toe om 'dit' op hun lichaam te schrijven? Met onuitwisbare inkt. Welke overtuiging gaat hier achter schuil? Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven. Wat ik echter wel weet is dat woorden aan de buitenkant van je lijf niet zalig maken. Aan de buitenkant redden wij jongeren het prima, toch? We weten precies welke antwoorden we moeten geven bij catechisatie. Haarfijn voelen we aan wat onze ouders terug willen horen van de preek. Op JV weten we waar nodig de juiste antwoorden te geven. Onze rugtas zit na jaren van Bijbelse opvoeding vol met waarheden, die we waar nodig op kunnen lepelen. Prachtig, aan de buitenkant. Maar het gaat niet om je buitenkant. Niet om je woorden, je vormen, je presentatie. Het gaat om je hart. "Mijn zoon! vergeet mijn wet niet, maar uw hart beware mijn geboden. Want langheid van dagen, en jaren van leven, en vrede zullen zij u vermeerderen. Dat de goedertierenheid en de trouw u niet verlaten; bind ze aan uw hals, schrijf zij op de tafel uws harten." (Spr. 3:1-3). Door genade, bij God vandaan, vind je geen spetterend leven als presentator of voetballer. Maar wel een eeuwig leven. Voor genade is geen tatoeage nodig, maar bloed.
Steven Middelkoop