Kruisdragen - Een minipreek in de lijdenstijd

« Terug naar het nieuwsoverzicht

Kruisdragen - Een minipreek in de lijdenstijd

Heel bedachtzaam kijkt ze me aan. Ik ben benieuwd wat ze zal gaan zeggen. We hebben in deze lijdenstijd uit de Gespreksbijbel gelezen over de intocht in Jeruzalem en ik heb mijn tienjarige dochter net de vraag gesteld: De volgelingen van Jezus juichen, de Farizee├źn mopperen en Jezus huilt. Met wie zou jij meedoen als je langs de route stond en waarom? Na enig nadenken zegt ze: "Ik denk dat ik het wel weet. De mensen juichen, maar straks roepen ze 'Kruisig Hem'. De Farizee├źn mopperen, want zij willen de Heere Jezus doden. En de Heere Jezus huilt, want Hij weet dat Hij moet gaan lijden. Ik denk dat ik met de Heere Jezus mee zou huilen, omdat ik met de Heere Jezus wil lijden."

Geraakt door dit weloverwogen antwoord, vraag ik me tegelijkertijd af in hoeverre ze de grootsheid en de reikwijdte hiervan kan overzien. Lijden met de Heere Jezus, wie wil dat van nature? Wie kán dat van zichzelf? Willen we niet het liefst zover mogelijk bij het lijden vandaan blijven? Toch zegt de Heere Jezus Zelf: Zo iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf, neme zijn kruis op en volge Mij (Mattheüs 16:24).

Hem volgen kost dus allereerst zelfverloochening en strijd. Nee zeggen tegen je eigen zondige wil en verlangens, omdat ze zo op jezelf gericht zijn. Wat is het gebed om de Heilige Geest dan nodig! Want Hij kan die wil ombuigen, dat hart op God gericht doen zijn. Zelfverloochening is gericht zijn op de Ander en de ander. Uit liefde dienend bezig zijn voor de Heere en vandaaruit ook voor je naaste. Zó volg je Christus na. Zijn leven was één en al Zelfverloochening. Hij zette Zichzelf opzij om ons bij God terug te kunnen brengen. Hij heeft van Zichzelf afgezien om Zich over ons te ontfermen. Dat kun je je toch niet voorstellen? Dat gaat onpeilbaar diep! ‘In deze zee verzinken mijn gedachten’, zingt een bekend lijdenslied...

Maar het volgen van de Heere Jezus brengt ook kruisdragen en lijden met zich mee. Hoe en wanneer dat gebeurt is voor iedereen weer anders. De Heere Jezus zegt niet: Wie achter Mij wil komen neme het kruis op, maar neme zijn kruis op. Voor jou bestaat het kruisdragen misschien wel in de pijn die je lijdt omdat je zelf probeert Christus in alle gebrek na te volgen, terwijl je beste vriend of vriendin, broer of zus dat niet wil. Of misschien betekent kruisdragen voor jou wel leven met schuldgevoelens die je van binnen kapot proberen te maken. Of wellicht is jouw kruisdragen wel dat je op je werk wordt uitgelachen of bespot omdat je ervoor uitkomt dat je de Heere wil dienen. Maar kruisdragen is ook het worstelen met je zonden, met twijfel en aanvechting.

En weet je, je kunt dat kruisdragen ontlopen door bijvoorbeeld God en de kerk vaarwel te zeggen: als je niet langer gelooft kan geloven natuurlijk ook geen pijn meer doen. Je kunt onder dat kruisdragen uit komen door bijvoorbeeld twijfel goed te praten: `daar doe ik niet moeilijk over'. Je kunt van dat kruisdragen afkomen door bijvoorbeeld zonde niet langer zonde te noemen. Dan is de strijd uit je leven weg. Dan is het kruis uit je leven weg. Maar dan is ook Christus uit je leven weg. De Christus die je voorging in het kruisdragen en Die je wil verlossen. Niet van het kruis, wél van de eeuwige dood.

Toen de Heere Jezus aankondigde dat Hij veel zou moeten lijden en zelfs zou moeten sterven, zei Petrus tegen Hem: ‘Heere, wees U genadig, dit zal U geenszins geschieden’ (Mattheüs 16:22). Wat deed hij daarmee? Hij schopte het kruis aan de kant. En dat zit in ons allemaal: het kruis aan de kant schoppen om het niet te hoeven dragen. Dan wordt het leven een stuk makkelijker. Maar het loopt uit op de dood. En juist dat hoeft niet omdat Christus als dé Kruisdrager die dood wilde ingaan in onze plaats. En door Zijn opstanding ontvangen wij de kracht om ons kruis te dragen. Thomas à Kempis zegt het zo mooi in zijn bekende uitspraak: Als je je kruis draagt, zul je merken dat het Kruis jou draagt! Als dát geen bemoediging is!

|

Ander actueel nieuws