Vrijheid is een beetje lastig

« Terug naar het nieuwsoverzicht

Vrijheid is een beetje lastig

In 2005 was onze koningin Máxima (toen nog prinses) op werkbezoek in een opvoedingsinstituut voor jonge meisjes. Toen Maxima aan één van de meisjes vroeg wat ze het liefste zou willen, antwoordde dat meisje: "Weer vrij zijn"'. "Dat begrijp ik best'", lachte Máxima, "maar weet je, vrijheid is ook een beetje lastig."

Wijze woorden. Want inderdaad: vrijheid is een beetje lastig en knap ingewikkeld. Want wat is dat nou precies, vrijheid? Is dat alles doen wat je zelf leuk en lekker vindt? Plezier maken met vrienden, drinken, feesten... Veel jongeren leven zo. Maar vreemd genoeg voelen ze zich niet echt vrij en blij.

Ronnie Flex, dit jaar ‘ambassadeur voor de vrijheid’, is er open over dat hij worstelt met vrijheid. Jarenlang was hij verslaafd aan wiet. En hij merkt dat veel jongeren zich niet vrij voelen. In een interview met Eva Jinek vertelde hij eerder dit jaar: "Als ik naar mijn Instagram ga, mijn DM of mijn Facebook, dan heb ik tienduizenden berichten van kids die allemaal vertellen over hun problemen, niet alleen over drugs. Dat zijn wel besefmomentjes dat het er toe doet wat ik zeg.” (Bron: KRO-NCRV).

Vrij zijn gaat niet vanzelf. Er moet voor gevochten worden. Ook in een vrij land kun je leven als slaaf of zelfs als een beest. Echte vrijheid komt van Christus. Die vrijheid zit in je hart. En die vrijheid blijft, ook als het om je heen donker wordt. Ook in de diepe duisternis van de Tweede Wereldoorlog waren er christenen die bleven getuigen van de vrijheid en vreugde die Christus geeft. Mensen zoals Corrie ten Boom, Floris Bakels en Etty Hillesum.

Etty Hillesum was een jonge, Joodse vrouw. In haar dagboek schreef ze: “Ik ben bereid tot alles, tot iedere donkere plek op aarde waar God me zenden zal en ik ben bereid tot in iedere situatie en tot in de dood te getuigen dat dit leven schoon en zinrijk is en dat het niet aan God ligt dat het zo is als het nu is, maar aan ons.”

Op 7 september 1943 werd Etty op de trein gezet naar concentratiekamp Auschwitz. Net voordat ze de Duitse grens overging, gooide ze een kaartje uit de trein voor haar vriendin Christine. Het was haar laatste levensteken. Op het kaartje stond: “Christien, ik sla de Bijbel open op een willekeurige plaats en vind dit: ‘De Heere is mijn hoog vertrek.’ Ik zit midden in een volle goederenwagon op mijn rugzak. Vader, moeder en Mischa zitten enige wagons verder. Het vertrek kwam toch nog vrij onverwacht. Plotseling bevel voor ons, speciaal uit Den Haag. We hebben zingende dit kamp verlaten."

|

Ander actueel nieuws