Kerk en keuken

Keukentafelgesprek

Praten over de Heere Jezus doordeweeks aan de keukentafel. Hoe vaak gebeurt dat? De tijd van advent breekt weer aan. Een periode van verwachting en uitzien. Vanaf Genesis stroomt het Woord over van beloften over de komende Messias. Dienaren van het Woord zullen exegetiserend, onderzoekend het Woord laten oplichten. Ook in leesdiensten zal er gezocht worden naar een adventspreek. In de adventstijd moet het gaan over Hem, Die Zich alle rijkdom ontzegde, de hemel verliet en arm werd. Want wees eerlijk, als het in de adventsweken en bij de andere heilsfeiten niet of nauwelijks over Hem gaat, wanneer dan wel?

Ik houd van het lezen van de puriteinen. Het valt me telkens weer op hoe radicaal ze zijn. Maar ook hoe ze hele stukken van hun boeken kunnen spreken over wie Jezus Christus is en wat Hij deed en doet. En ook hoe je gelovig gebruik van Hem kunt maken. Pastoraal en praktisch. Regelmatig bekruipt me het gevoel dat vandaag de dag allerlei mensen de puriteinen wel citeren, maar toch veel minder ruim zijn… Soms denk ik dat dat komt doordat men bang is voor ”evangelisch” versleten te worden. Als de puriteinen Christus aanprijzen dan zijn ze ruim en royaal. Het kan voor de grootste van de zondaren. Zondaren tot op het bot! Je zou kunnen zeggen: het Kind Jezus wordt je in de belofte op je schoot gelegd. En tja, wat dan…? Je kunt citeren omdat je er zelf geen betere woorden voor hebt en omdat de boodschap je hart heeft. Je kunt ook citeren voor je hoorders. Bekende namen noemen doet het vaak goed. Soms denk ik dat ik Paulus een klein beetje begrijp, die zei „niets anders te willen weten dan Jezus Christus en Die gekruisigd.” Laat het alsjeblieft een beetje meer over Hem gaan!

Een meisje vroeg mij onlangs: „Kees, hoe komt het dat iedereen zondags een preek van zonde en genade wil horen. Christocentrisch noemt mijn oma dat. Maar als we dat allemaal zo belangrijk vinden, hoe komt het nou dat als ik doordeweeks aan de keukentafel zit, ik eigenlijk nooit wat over Hem hoor? Dan lijken alle andere dingen weer veel belangrijker.” We praten wel, jazeker! We hebben het over van alles en nog wat. Over gezelligheid en nieuwe kleding, over trekker-trek en vrije tijd. We hebben het over lekker eten en alles wat mooi is. Soms ook over verdrietige dingen. En toen we hoorden over dat stelletje dat ‘moest’ gaan trouwen, hebben we het er zelfs bijna een hele week overgehad. Maar over Jezus Christus gaat het eigenlijk nooit. Dat is raar. „U dan die gelooft is Hij dierbaar”, toch? Of niet zo dierbaar dat Hij ook aan de keukentafel ter sprake komt.

|

Laat een reactie achter