Loslaten

pubers - loslaten

Vakantie, alles loslaten en tijd voor ontspanning. Vanuit de drukte en stress van het leven tijd nemen om te recreëren. Wandelen, genieten van de zon, de zee en het strand. De wind voelen terwijl je door de bergen of langs het witte strand en het blauwe water loopt. Genieten van allerlei uitingen van cultuur. Even geen collega’s, geen (of weinig) telefoon, computer en facebook die je aandacht vragen. Mooi ook om samen als gezin van al deze dingen te genieten. Meer tijd om te lezen en om samen een (wat dieper) persoonlijk gesprek te voeren. Vaders die al doende in die vakantieweken nog meer respect krijgen voor hun vrouw. Een druk gezinsleven vraagt van vrouwen vaak “management capaciteiten”. Iets extra liefs, aandacht en zorg voor onze vrouwen kan wel eens goed zijn. Wie haalt er 's morgens vroeg de croissant en wie maakt het ontbijt (op bed) klaar? Leuk als vaders met hun zoons iets bijzonders ondernemen.

Zo mooi als bovenstaand is het lang niet altijd. Veel ouders zijn in de vakantie bezorgd over hun kinderen. Wat oudere jongeren kunnen soms tijdens vakantie het dagprogramma wijzigen in een nachtprogramma omdat het ‘zo gezellig is met elkaar’. Ouders vragen zich af welke muziek ze dan horen en of ze alleen maar sinaasappelsap drinken. Voor ouders betekent de vakantie loslaten, dat valt niet altijd mee. Ik denk aan de ouders van wie hun oudere kinderen verkering hebben en niet mee gaan en thuis willen blijven? Of dat andere ouder paar dat met de vraag kwam wat te doen als je kinderen wel mee willen op vakantie maar dan ongetrouwd wel op een slaapkamer willen in het appartement?

Fijn als je dochter of zoon een werkvakantie wil doen ergens in het buitenland. Maar als je dan hoort van dagelijkse bewaking van twee mannen met een wapen… Als je zoon met zijn vriendengroep naar Texel of Renesse wil, zou dat dan alleen zijn om schapen te zien? Allemaal vragen die juist in vakantietijd opkomen. Voor ouders is vakantietijd vaak een periode om te leren je kinderen los te laten, vertrouwen te geven. En daarbij het gesprek aan te blijven gaan en kaders duidelijk te maken. En hoewel je van vele dingen rust neemt, blijven knielen voor de grote troon van de genade en dagelijks je kinderen noemen.

'Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen;
graveer Gij ze daarin met onuitwisbaar schrift.
Dat niets of niemand ze meer ooit daaruit kan branden,
ook niet als satan ze straks als de tarwe zift.

Houdt Gij mijn kinderen vast, als ik ze los moet laten.
En laat altijd Uw kracht boven hun zwakheid staan.
Gij weet hoe mateloos de wereld hen zal haten

als zij niet in het schema van de wereld gaan.’

Ik vraag U niet mijn kind'ren elk verdriet te sparen;
maar wees Gij wel hun troost, als ze eenzaam zijn en bang.
Wil om Uw Naamswil hen in Uw verbond bewaren;
en laat ze nooit van U vervreemden, nooit, hun leven lang!

Geeske Wiersma

|