Nog iets te zeggen?

Gesprek

In het jeugd- en jongerenwerk merk ik steeds weer dat jongeren ‘genieten’ van echte, pure gesprekken met ouderen. ’t Liefst heel spontaan, niet vooraf gepland. Van die gesprekken waarbij het ineens tot de kern komt. Waar de een aan de ander iets van zijn of haar hart laat zien. Daar ontstaat een wonderlijke verbinding. De ouderen in de gemeente doen er toe. Of hebt u niets te zeggen? Woorden vol van levenswijsheid, daar is meer dan ooit behoefte aan. De jeugdcultuur is heel dynamisch. Wat vandaag belangrijk is, is het morgen niet meer. Je kunt vandaag hip zijn, en de volgende dag met hetzelfde item ouderwets. De tijd van vanzelfsprekendheden is voorbij. In deze veranderlijke tijd is er (ook onder jongeren!) honger naar dat wat blijvend is. Wat biedt uiteindelijk nog echt zekerheid en fundament?

Wat zou het mooi zijn, als de programma’s van de verenigingen en clubs worden opgesteld, er ook een paar keer per jaar ruimte wordt ingeroosterd voor gesprek met ouderen in de gemeente. Misschien is het ook wel mogelijk dat jongeren twee aan twee met een bosje bloemen of een mooi boekje (betaald door de diaconie) op bezoek gaan bij een paar ouderen?

Persoonlijk bewaar ik heel goede herinneringen van vroeger aan gesprekken met ouderen. Mijn grootouders bijvoorbeeld. Oma, die diep onder de indruk was van de heiligheid van God. En in dat besef ook over de Heere en Zijn werk sprak. Of oma die mij leerde wat het woord ‘Borggerechtigheid’ betekende. En toen ze een keer een boterham at zei: ’t is om Jezus wil jongen! Opa die heel stil was, maar in diepe bewogenheid liet blijken hoe groot de genade is als de Heere wil omzien naar een zondaar. Je proefde verwondering. Dat woord is voor mij tot op heden één van de kenmerken van echtheid.

Wat zou het een zegen zijn als onze jongeren opgroeien in een omgeving waar veel van Gods kinderen wonen. Kinderen die hun mond opendoen en niet zwijgen over Gods genade. Misschien zijn er ook ouderen die die vrijmoedigheid niet hebben. Is het een idee dat u dan iets verteld van wat u gelezen hebt? Jongeren komen daar vaak niet zo aan toe. Iets delen van dat wat u aansprak. Of praten we over van alles en nog wat? Over de familie en over vroeger, over de vakantie en alleen maar over al onze kwalen en problemen? Over de kerk en wat er allemaal (niet) goed gaat. De een heeft scherper (in)zicht dan de ander. Maar gaat het over traditie met een kleine t of met een grote T? Nog iets te zeggen? Of nemen we afscheid van elkaar zonder woorden, en denken we later vol spijt ‘Nooit iets gezegd!’

|