Pats-boem

PATSBOEM

'Zo is het!' 'Waarom dan?' vroeg het meisje. 'Het is altijd zo geweest'. En daar kon ze het mee doen.

Jongeren stellen de 'waarom-vraag' nogal eens. Op allerlei terreinen van het (geestelijk) leven. En hoewel je er wel eens moe van kunt worden, is het toch iets waar we dankbaar voor moeten zijn! Deze vragen geven ons gelegenheid om Bijbels onderwijs te geven. Onlangs las ik de volgende woorden: 'Luister met aandacht naar wat je kinderen je vertellen [en vragen, KvV], ongeacht wat het is. Want als je niet geïnteresseerd luistert naar de kleine dingen, als ze klein zijn, zullen ze je geen grote dingen vertellen als ze groot zijn. Voor hen zijn het namelijk altijd al grote dingen geweest' (Catherine M. Wallace).

Juist in de christelijke opvoeding van onze kinderen en jongeren is het belangrijk dat we luisteren. Maar ook dat we kaders aangeven, richting wijzen en zelf voorgaan. Woorden wekken, voorbeelden trekken. De laatste tijd ben ik er steeds meer van overtuigd geraakt dat we veel meer de Bijbel moeten openen. Dingen die ‘onder ons volkomen zekerheid’ leken te hebben beginnen op losse schroeven te staan. De zondag als rustdag, de kinderdoop, tweemaal naar de kerk, heb je de kerk(dienst) überhaupt wel nodig om te geloven?. Ik hoor in gedachten sommigen denken: ‘bij ons valt het wel mee. Het kerkgebouw zit elke zondag stampvol’. Met alle dankbaarheid voor volle kerken houd ik oprecht mijn hart vast. Is de boodschap die we al jaren horen iets van onszelf geworden, echt persoonlijk

Iemand vertelde mij pas van zijn acht vrienden. De vrienden kwamen uit vier kerkgenootschappen. In een vertrouwelijk gesprek van man tot man gaven ze aan "dat ze echt alleen maar naar de kerk gingen vanwege hun vrouw". Ze hadden er helemaal niets meer mee. Ze zaten er nog wel, maar het was niets van hen zelf geworden. Zou het ook kunnen komen omdat we te weinig of geen tijd genomen hebben om onze kinderen te leren zelfstandig de Bijbel te lezen en die ook toe te passen in hun eigen dagelijks leven?

Ik weet dat een mens van nature dood en doof is voor God en Zijn boodschap, maar we kunnen onze jongeren ook leren in twee werelden te leven door te doen alsof er twee werelden zijn. Open de Schrift als ze klein zijn. Spreek met je kinderen over zonde en genade. Graag concreet met de vraag: "wat betekent dat voor ons leven hier en nu?". De apostel Paulus leert ons te 'wandelen waardiglijk den Heere, tot alle behagelijkheid, in alle goede werken vrucht dragende, en wassende in de kennis van God' (Kol.1:10). Dan is het antwoord niet meer 'Pats boem, zo is het!', maar een open gesprek bij een open Bijbel.

|