Sprekende muur

Sprekende-muur

Ik heb het genoegen om een aantal keren per jaar met een honderd tal jongeren een heel weekend door te mogen brengen tijdens een Bijbelstudieconferentie. Ik verwonder mij en ben er dankbaar voor dat er in deze tijd zoveel jongeren zijn die heel intensief met elkaar diverse Bijbelstudies houden en met elkaar in gesprek gaan. En geloof me: dat gaat diep! Geen algemeenheden en clichés. Samen graven ze, moedigen ze elkaar aan en zoeken naar diepte en houvast. De diepte van het Woord wel te verstaan.

Van slapen komt er vaak niet veel. Naast Bijbelstudie worden er veel spellen gedaan, wordt er veel gelachen en wordt er heel mooi gezongen. Naar mate het later wordt ontstaan er mooie gesprekken. Sommigen gaan wandelen, anderen hebben een groepsgesprek. En dan is het eindelijk toch tijd even naar bed te gaan. Rust? Nee, deze keer niet. De slaapkamers zijn heel erg gehorig. Ik geneer me het te vertellen. Maar of ik nu wilde of niet: ik hoorde letterlijk (bijna) alles. Heel even dacht ik: ik ga er naar toe en ga het hen vertellen. Maar de diepte van het gesprek van die twee jonge mannen weerhield me. Ze kenden elkaar een paar uur. En diep in de nacht bevroegen ze elkaar hoe het er voor stond. ’t Ging diep, menig ouderling zou dankbaar zijn voor zo’n gesprek tijdens huisbezoek. Werkelijk, het ging over “staat en stand”; leef je nog los van God of ben je door genade aan Hem door een waar geloof verbonden? Vroeg een jongere dat? Ja! ’t Ging verder over persoonlijke stille tijd. Of het lukte om daar wat structuur in aan te brengen en echt elke dag een stukje te lezen? Gedetailleerd werd doorgevraagd naar de zegen van die dag. Zelfs de vraag hoe het leven met de Heere Jezus werd ervaren, werd gesteld. En of er zonden waren die belemmerden om (weer) tot de Heere te gaan? Even werd er iets om heen gedraaid; dat leverde een vervolg vraag op om verduidelijking. Harten werden gedeeld. De strijd van het geloof werd tastbaar. Er werd gesproken over kracht in het bloed. Tenslotte knielden ze samen en baden ze voor elkaar. In de stilte van mijn eigen kamer heb ik op mijn knieën de God van het Verbond gebeden en gedankt. Gedankt voor de sprekende muur deze nacht.

Vaak wordt er bij ‘vaders in de genade’ en ‘moeders in Israël’ gedacht aan Gods kinderen die op leeftijd gekomen zijn en naast hun levenservaring ook een rijk geestelijk leven kennen. Veel bekeringsverhalen gaan over oudere mensen. Maar de sprekende muur leerde mij dit weekend meer dan ik van menig oudere afgelopen tijd geleerd heb.

|