't Zal toch niet waar wezen!

’t Zal toch niet waar wezen

Ooit heb ik een verhaal gehoord over een gezelschap; kinderen van God die samenkomen om met elkaar iets te delen van dat wat God hen deed ondervinden. Tenminste, dat is de bedoeling. Een van de oud-vaders zat er bij en had al een heel poosje zitten luisteren naar 'een stevig verhaal'.

't Ging er diep door. Totdat hij voor zichzelf net duidelijk genoeg zei: 't Is Jezus niet, 't Is Jezus niet. De vertelster hoorde het, met alle gevolgen van dien... Blijkbaar vond die oud-vader het van groot belang dat in het verhaal over wat God deed ondervinden het er echt 'christelijk' aan toe ging.

In onze gereformeerde godsdienst spreken wij over God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Zegen en genade als het in onderlinge gesprekken over Hem mag gaan.

Als heel jong kind word je met die drie namen in aanraking gebracht als de Heilige Doop wordt bediend. Maar daarna blijft het soms akelig stil. Natuurlijk leren we ze bidden het 'Onze Vader', het 'Heere, zegen deze spijze' en het 'Ik ga slapen ik ben moe'. Maar een vrij gebed in kindertaal? En als binnenkort de scholen hun schoolopeningen houden, gaat het dan allermeest om die ene Naam? Concluderen onze jongeren na de schoolopening in de kerk 'om Hem ging het deze dienst overduidelijk!'? Of kan het voorkomen dat die Ene Naam nauwelijks wordt genoemd en dat het meer lijkt te gaan om vormen en uiterlijkheden? Dat zal toch niet waar wezen!

Behoort u tot die (groot)ouders die hun (klein)kind(eren) en jongeren van de gemeente uitleggen dat er een God is Die door louter genade gekend kan worden als Vader, als Zoon en als Heilige Geest? Of zijn we met elkaar al tevreden als we maar serieus zijn, van orgelmuziek houden en trouw naar de kerk gaan? Of als we een hoed en geen legging dragen en een mooie lievelingspsalm hebben? Dat zal toch niet waar wezen!

Weegt het gewicht van de zielen van onze kinderen en jongeren? Weegt het vandaag net zoveel als het zal wegen op de dag van de wederkomst of op de dag van hun plotselinge sterven? Want het zal toch niet waar zijn dat ze onder het Evangelie van de Drie-enige God hebben geleefd en toch verloren gaan? Dat te denken is toch onverdraaglijk? Ik hoor jongeren zo vaak zeggen: geloven is zo moeilijk. Ik begrijp wel wat ze bedoelen en van nature is het zelfs onmogelijk. Maar als de Drie-enige God geloof legt in je hart, dan is het ook kinderlijk eenvoudig. R.M. Mc.Cheyne zingt dan: Ik boog me, en geloofde, en mijn God sprak mij vrij! Uit louter genade: een waar geloof, om Jezus wil.

|